Mas Oyama, de grondlegger

Geboren in 1923 in een door Japan bezet Korea, ontdekt Choi Yeong-eui de vechtkunsten al op negenjarige leeftijd, eerst bij een Chinese kempo-meester in Mantsjoerije. Op zijn vijftiende vertrekt hij naar Japan voor een vliegopleiding en neemt de naam Oyama aan — « grote berg ».

Geconfronteerd met racisme en ontberingen smeedt de jongeman een ijzeren karakter. In Tokio traint hij judo en boksen, en raakt dan gepassioneerd door het Okinawa-karate, dat hij met volharding bestudeert.

Om de meesterschap te bereiken, trekt Oyama zich alleen terug in de bergen, eerst op de berg Minobu, daarna achttien maanden op de berg Kiyozumi. Fanatieke fysieke training, zenmeditatie, studie van de klassiekers: hij smeedt een lichaam van staal en een ontembare wil.

« Duizend dagen om het lichaam te smeden, tienduizend dagen om de geest te smeden »: deze spreuk vat de ascese samen waaruit hij in 1950, op 27-jarige leeftijd, herboren afdaalt.

Terug onder de mensen bouwt Oyama zijn legende met het echte gevecht. In 1950 bevecht hij stieren met blote handen om de kracht van karate te tonen — er worden er hem tientallen toegeschreven, waarvan meerdere geveld met een handzwaardslag.

In 1957, in Mexico, doorboort een stier zijn rug: hij heeft zes maanden nodig om te herstellen. Zijn filosofie is duidelijk: « Er kan geen bewijs zijn zonder een echt gevecht. »

In 1953 opent Oyama zijn eerste dojo in Tokio. Zijn extreem harde onderricht trekt honderden leerlingen aan, ondanks een aanzienlijk uitvalpercentage. De gevechten gebeuren er zonder bescherming, full-contact.

Als synthese van Gōjū-ryū, Shotokan en Koreaanse en Chinese invloeden krijgt zijn karate in 1964 officieel de naam Kyokushinkai (« vereniging van de ultieme waarheid »), met de oprichting van de International Karate Organization (IKO).

Vanaf de jaren 1960 verspreidt het Kyokushin zich over alle continenten. Oyama organiseert de 1e All-Japan Open (1969) en daarna het 1e Wereldkampioenschap (1975), die de full-contact karate definitief vestigen.

Bij zijn dood in 1994 laat Mas Oyama een kunst na die door miljoenen mensen wordt beoefend en een levensfilosofie samengevat in de Osu-geest: volharden, zonder ooit op te geven.